Wij mogen weer een nieuwe erotisch verhaal van Emma met jullie delen! In dit verhaal wordt de hoofdpersoon lastiggevallen door een iets te zelfverzekerde collega. Tot ze de rollen omdraait om hem eens goed op zijn plek te zetten…
Wil je meer lezen van Emma? Je vindt haar verhalen hieronder!
Witte overhemden, zwarte stiletto's
Met afschuw observeerde ze het groepje mannen dat bij de bar met een vers getapt fluitje in hun hand, in hun donkerblauwe pantalons, witte overhemden en cognackleurige schoenen en een net iets te ver teruggetrokken haargrens heel hard om elkaar moesten lachen. Och, wat hadden ze het gezellig. Zo lekker samen, met hun eigen clubje in de bedrijfskantine zo aan het einde van de week. Af en toe keken ze over elkaars schouder naar ‘de rest’ van het personeel en bogen hun hoofd om vervolgens weer ergens heel hard om te moeten lachen.
Ze streek met haar vinger over het randje van haar wijnglas. Waar ze om moesten lachen? Natuurlijk was het net niet hard genoeg om het te horen voor de rest, maar ze had wel een idee. Dit soort mannen konden namelijk maar om één ding lachen en dat was anderen klein maken zodat het niet zo zou opvallen hoe klein ze zelf eigenlijk waren. Broederschap in hun eigen ellende. Elke vrijdagmiddagborrel was het hetzelfde liedje. Hetzelfde kliekje. Hetzelfde gedrag.
Ze nam een slok van de goedkope wijn in het te kleine wijnglas. Bocht was het. Van dat spul waar je twee glazen van dronk en de volgende ochtend sowieso met hoofdpijn wakker werd.
Toch was het interessant om ze te observeren, dat kliekje van hogerop. Ze had in de wandelgangen wel eens gehoord dat ze een lijst hadden van alle ‘neukbare’ vrouwen op kantoor, gerangschikt van ‘zou ik wel doen’ tot de absolute ‘hoofdprijs’. En dat ze onderling een weddenschap hadden wie het hoogste op de lijst kon ‘doen’, en dat er best wel wat geld in die pot zat. Ten eerste, hoezo dachten die mannen überhaupt dat ook maar één van die vrouwen interesse in ze zouden hebben? Laat staan dat ze hun zielige pikjes in hen zouden mogen schuiven. Ten tweede was dit zo ongelooflijk vrouwonvriendelijk dat ze er kwaad van werd. Het was 2026 en nog dachten deze mannen dat ze vanwege hun goedbetaalde baan wel even vrouwen konden kleineren tot er niets anders van ze overbleef tot een stuk stomgemaakt, neukbaar vlees. Ze werd er kwaad van. Op de maatschappij, die dit gedrag nog steeds in stand hield, maar op dit moment vooral op dat kliekje met hun fluitjes en hun witte overhemdjes aan de bar. Sneu waren ze, stuk voor stuk.
Ze goot het laatste slokje wijn achterover.
“Ben zo terug,” liet ze haar collega’s weten. Ze sjorde haar korte zwarte jurkje weer op z’n plek en liep naar de bar voor een nieuw glas. Op het ritme van de verschrikkelijke hoempapa muziek die net iets te hard door de speakers klonk, tikten haar hoge hakken op de houten vloer.
“Sorry hoor, mag ik er even bij?” Zonder ze een blik waardig te gunnen, wurmde ze zich langs het groepje om bij de kantinebar haar bestelling door te geven. Ze voelde hoe hun ogen in haar rug prikten. Keurend, willend. Ze wist hoe haar lichaam werd bekeken, hoe de mannen een blik met elkaar uitwisselden. Ze wist het door de stilte die achter haar was gevallen.
Zou ze ook op de lijst staan? Vast wel. Ergens onderaan waarschijnlijk, maar ze droeg dagelijks hakken en jurkjes en dat leek haar wel genoeg reden voor dit type man om haar te bestempelen als ‘neukbaar’. Heel veel meer was er bij dit soort niet nodig.
De barman schoof haar een nieuw glas toe en gaf haar een knipoog. Ze glimlachte hem dankbaar toe. Een schat was het, de barman. Ze mocht hem graag. Totaal het tegenovergestelde van de lui die aan de andere kant van de bar stonden, en dat maakte hem meer een man dan deze mannen ooit zouden kunnen zijn. Ze snoof.
“Mag ik erlangs?” Beschermend hield ze haar glas omhoog en draaide haar heupen zo dat ze er precies tussendoor paste. Ze had de neiging om net te doen alsof ze struikelde en de hele inhoud van haar glas over die perfect gestoomde witte overhemden te gooien. Niet doen, hou de eer aan jezelf, fluisterde ze zichzelf toe. Toch beet ze op haar onderlip om een lach te onderdrukken.
Ze wist hoe haar lichaam werd bekeken, hoe de mannen een blik met elkaar uitwisselden.
Ze zette het glas neer tussen alle andere lege glazen op het tafeltje naast haar. Uiteindelijk toch vier glazen verder, dit zou ze morgen bezuren.
“Hé, jongens…” Ze pakte haar jas. “Fijn weekend allemaal.”
De achterblijvers zwaaiden haar uit. “Joe, jij ook!”
Ze draaide zich om en wankelde even. Oeps, toch net dat glaasje te veel, vervloekte ze zichzelf.
“Ho, pas op!” Een hand greep haar bij haar arm.
Ze bekeek de hand. Toen het gezicht. Een tevreden grijns keek haar vanuit een wit overhemdje aan. Ze trok haar arm terug.
“Gaat wel hoor,” snauwde ze hem bits toe. Meestal was een chagrijnig gezicht wel genoeg om zo’n mannetje af te schudden, maar of het door de hoeveelheid drankjes of de gelegenheid was, (of was het de weddenschap?) hij bleef plakken.
“Jij kunt echt niet meer autorijden,” zei hij, veel te zelfverzekerd.
“Wie zegt dat ik dat van plan was?!” Geïrriteerd liep ze van hem weg.
Hij volgde.
“Dat je daarop kunt lopen zeg,” probeerde hij, wijzend op haar hoge hakken.
Iedere keer het fucking zelfde, zuchtte ze.
“Ja, knap hè?! Dat ik zomaar blijf staan. Een godswonder!” Stug bleef ze doorlopen.
“Heb je wel enig idee wat dat met een man doet?”
Abrupt bleef ze staan.
“Sorry?!” Vol ongeloof staarde ze in het sneue, doorsnee gezicht van de man.
“Die hakken. Wat dat doet met de fantasie van een man.”
“Ik hoorde je net ook wel. Maar serieus, wát?”
Hij kwam dichterbij staan. Ze deed een stap achteruit.
“Nou moet je niet weglopen. Ik bedoel er niets mee hoor.”
“Natúúrlijk bedoel je er niets mee,” zei ze smalend. “Maar ondertussen wel even noemen uiteraard.”
“Is daar wat mis mee dan? Je trekt ze toch niet voor niets aan?”
Ze bestudeerde zijn gezicht. Het leek bijna alsof hij zichzelf geloofde. Alsof ze daadwerkelijk ’s ochtends dacht van: Goh, laat ik vandaag even deze schoenen aantrekken om al die sneue mannetjes eens even lekker op mezelf te laten geilen zodat ze ’s avonds ergens aan kunnen denken als ze aan hun kleine pikkie lopen te rossen. Wat moest ze hiermee?
“Er is maar één reden dat ik deze schoenen draag.” Haar ogen schoten vuur. “En die reden ben jij absoluut niet.”
“Jammer.” Nog steeds die vergenoegzame grijns. Ze wilde hem slaan. Hard.
“Ahw, zo jammer.” Het sarcasme droop ervan af. “En mag ik er nu langs? Ik wil naar huis.”
Met grote passen liep ze langs hem heen.
“Fijn weekend!” hoorde ze hem nog achter haar roepen. Het lukte haar nog net de neiging om haar middelvinger op te steken te onderdrukken.
Een tevreden grijns keek haar vanuit een wit overhemdje aan.
Ze stak net de sleutel in haar fietsslot toen ze zich bedacht dat haar tas nog op kantoor stond. Hoe had ze die kunnen vergeten? Kut, moet ik weer naar binnen, verfoeide ze zichzelf. Ze was net zo opgelucht dat ze buiten stond.
Zo onzichtbaar mogelijk probeerde ze weer naar binnen te gaan en glipte het kantoor binnen. Snel greep ze haar spullen bij elkaar, stopte ze in haar tas en draaide zich om.
“Hé, ben je weer terug?”
Hij.
“Tas vergeten.”
“Ik zie het. Of was je toch van gedachten veranderd?”
“Welke gedachten?”
“Je snapt me wel.”
Ze keek hem met een schuin hoofd aan.
“Ik heb bij god geen idee waar je het over hebt.”
“Je wilt me.”
Ze proestte het uit van het lachen. Verbaasd keek hij haar aan.
“Wacht, je meent het?!” snikte ze nog na. “Oh, dat is wel een beetje zielig.”
De zelfverzekerde man keek plotseling schaamtevol naar het puntje van zijn schoenen. Zijn cognackleurige schoenen. Dezelfde kleur als zijn riem.
“Ik dacht…” Hij begon te mompelen.
“Sorry, ik kan je niet goed verstaan.” Ze leunde met haar ronde heupen tegen haar bureau aan. “Wát dacht je?”
“Daarnet, bij de bar.”
“Wat dacht je daarnet bij de bar?” Afwachtend sloeg ze haar armen over elkaar.
“Je keek me zo aan…”
Ze rolde ongeduldig met haar ogen.
“Spreek, man! Hoe keek ik je aan?”
“Toen je wijn ging halen. Je duwde je heupen tegen mij aan en beet ondeugend op je lip toen je naar me keek. Ik dacht dat…”
“Ik wát deed?”
“Ik dacht dat ik…” Steeds meer begon hij te mompelen.
“… Je dacht dat je wel een kans maakte,” maakte ze zijn zin af.
Met zijn ogen strak naar beneden gericht, knikte hij. Beschaamd, omdat hij eindelijk inzag dat hij de plank volledig mis had geslagen.
Ze keek naar hem. Naar zijn afhangende schouders, zijn terneergeslagen blik, zijn onderdanige houding. Maar hij maakte geen excuses en liet nergens blijken dat hij weg wilde gaan.
“En…?” vroeg ze aan hem.
“En wat?” vroeg hij zachtjes terug.
“Zijn ze mooi?”
Onthutst keek hij omhoog. “Ik begrijp niet…”
“Mijn schoenen. Daar kijk je al de hele tijd naar, of niet soms?”
Hij knikte.
“Ze zijn vies. Ik heb er wijn op gemorst toen je tegen me aan botste.” Een ijzig glimlachje verscheen om haar mond. “Dat is jouw schuld. Maak ze schoon.”
Ontsteld keek hij haar aan. “Moet ik…”
“Op je knieën.” Met straffe stem rechtte ze haar schouders en liet één been voor de ander glijden, de lakzwarte punt van haar pump naar hem toe gericht.
Even keek hij om zich heen, zichzelf ervan verzekerd dat niemand hen zag. Maar het kantoor was nog steeds leeg. Toen zakte hij voor haar door zijn knieën en begon met de mouwen van zijn overhemd de schoen op te poetsen. Er verscheen een lichtrode vlek op het hagelwitte stof.
“Op je knieën.” Met straffe stem rechtte ze haar schouders, haar pump naar hem toe gericht.
“Is dat het?” Teleurgesteld pakte ze zijn kin vast en keek hem in zijn ogen aan. Een hongerige onderdanigheid weerspiegelde daarin. “Doe beter je best. Gebruik je tong. Laat ze glimmen.”
Onwennig liet hij zijn hoofd weer zakken en begon haar pump te likken. Voorzichtig, langzaam. Te langzaam. Ze trok haar voet weg en stak de punt tegen zijn wang.
“Als je dit wilt, dan doe je het met overtuiging. Met halfbakken werk ben ik weg.”
Hij kon alleen maar heel hard knikken.
“Lik.”
Met zijn donkerblauwe pantalon lag hij op zijn knieën op de stoffige werkvloer. De neuzen van zijn nette leren schoenen schuurden over de vloer, zijn zachte kantoorhanden gleden adorerend over het zwarte lak en streken teder langs het smalle enkelbandje. Nog dieper boog hij zich, tot zijn gezicht bijna de grond aanraakte.
“Komt er nog wat van?” Haar stem klonk ongeduldig, maar vanbinnen vermaakte ze zich met dit kruipsel onder haar. Hij wilde haar graag. Zo graag dat hij zich vernederde tot het allerlaagste wat maar kon, waardoor hij niets meer waard was dan de schoen die ze droeg. Minder nog. Ze verafschuwde hem, maar had ook medelijden met hem. Misschien zou ze hem belonen voor zijn gedrag, maar alleen als hij heel erg zijn best zou doen. Eerst maar eens zien of hij het wel waard was.
Aangemoedigd door haar ontevredenheid likte hij over het gladde lak heen. De voorzichtigheid had hij achter zich gelaten en vol overgave streek zijn tong over het glimmende, zwarte materiaal. Kussend volgde hij de boog van haar voeten. Gleed met zijn tong langs de elf centimeter hoge hak.
Nauwgezet volgde ze elke handeling van hem. Aanmoediging leek hij niet meer nodig te hebben. Nog nooit eerder had ze iemand gezien die zich zo vol overgave stortte op haar schoenen. Ze kreeg vaak opmerkingen over haar hoge hakken, soms tot ergernis aan toe. Of het verzoek of ze haar schoenen aan wilde houden tijdens de seks. Maar niet dit, niet deze mate van adoratie.
Toen ze hem steeds harder hoorde kreunen bij iedere kleine beweging die ze met haar voet maakte, vond ze het wel welletjes.
Killer dan ze zich vanbinnen voelde beval ze hem: “Opstaan.”
Met de punt van haar schoen in zijn kruis duwde ze hem omhoog. Zijn broek stond strak naar voren, zijn erectie moest knetterhard zijn. Best imposant qua formaat, dacht ze bij zichzelf. Maar ze dacht er niet over om hem dat compliment te geven. Het bleef een klootzak.
“Zitten.” Met een kort knikje wees ze naar de bureaustoel die achter hem stond.
Met een verwachtingsvolle blik nam hij plaats tegenover haar. Ze bekeek de man in de stoel en had nog steeds de neiging om hem te slaan, gewoon omdat zijn gezicht haar niet aanstond. Een andere keer misschien.
“Ik vroeg me af of je dit wel waard was…” begon ze spottend. “… En ik twijfel nog steeds.”
Ze gleed met haar voet langs zijn been omhoog. Een zichtbare rilling trok door hem heen.
“Hmm…” Bedachtzaam liet ze haar blik over het mannetje heen glijden.
“Asjeblieft,” mompelde hij zacht.
“Sorry, wat? Zei je iets?”
“Asjeblieft, mevrouw. Laat me verder gaan.” Nu hij duidelijker sprak, klonk ook de wanhoop door in zijn stem.
“Waarom zou ik dat doen?” Haar voet was beland in zijn kruis. Ze duwde de neus net onder zijn stijve pik, recht op zijn ballen. Niet te hard. Nog niet. De spanning tussen pijn en genot liet hem happen naar adem. Hoever zou hij voor haar gaan?
“Asjeblieft. Ik… Ik hou het niet lang.” Als een klein kind begon hij haar te smeken.
Ze gunde het hem niet, maar ze waardeerde zijn toewijding. En eigenlijk wilde ze wel naar huis, hij had genoeg van haar tijd verspeeld. Ze moest er maar eens een eind aan maken.
“Broek naar beneden.”
Met verschrikte ogen keek hij haar aan.
“Maar wat als iemand bin…”
“Zelf weten.” Nonchalant haalde ze haar schouders op en trok resoluut haar voet terug.
“Nee! Nee, wacht. Ik doe het. Ik doe alles wat je van me vraagt.” Vluchtig keek hij om zich heen, zichzelf er dubbel van verzekerd dat het kantoor nog steeds leeg was, en trok toen zijn broek naar beneden.
Haar voet was beland in zijn kruis. Ze duwde de neus net onder zijn stijve pik, recht op zijn ballen.
Jup, dat was inderdaad een indrukwekkende pik. Met moeite probeerde ze haar bewondering voor het ding te verbergen; het laatste wat zo’n mannetje nodig had was bevestiging van een goede pik, dan was helemaal het hek van de dam. Kruipen moest hij.
“Zit.”
Braaf ging hij weer in de bureaustoel zitten.
Opnieuw zocht ze zijn ballen op met haar schoen. Precies met de punt van de neus prikte ze in het stuk waar de schacht begon en drukte vervolgens haar schoen zo omlaag dat zijn ballen geplet werden tussen de zool van haar schoen en de zitting van de stoel.
Kreunend van ongemak en genot liet hij zijn hand over haar voet heen glijden.
“Afblijven. Jij was bijdehand over mijn hakken, nietwaar?”
Hij staarde haar met grote ogen aan. Ferm drukte ze haar voet verder in zijn kruis. De pijn was van zijn gezicht af te lezen, maar hij gaf geen kik.
“Nietwaar?!”
Hij knikte onderdanig.
“Jij fantaseerde toch over hakken? Over mij?”
Ze drukte ze zijn ballen nog platter.
Weer knikte hij.
“En? Voldoet dit een beetje aan je fantasie?”
“Nee, mevrouw. Ik bedoel eh… Ja, mevrouw. Maar dit is nog zoveel beter, mevrouw.”
“Laat maar zien dan. Je hebt kort de tijd. Schoonmaken doe je zelf.”
Hij had amper zijn pik aangeraakt of hij begon al te schokken. Grote klodders zaad gleden langs zijn pik naar beneden, drupten over de lakzwarte stiletto’s.
Beetje anticlimax dit, dacht ze bij zichzelf.
Ze keek toe hoe hij zijn eigen zaad van haar schoenen aflikte. Hoe hij zorgvuldig ieder vlekje wegpoetste met de bevlekte mouw van zijn eens zo hagelwitte overhemd. Ze keek toe hoe hij stram en kreunend weer omhoogkwam en het vuil van zijn gesteven pantalon veegde. Ze bekeek hoe zijn opgepoetste schoenen bij de neuzen waren beschadigd. Hoe hij zijn inmiddels slappe en gekrompen pik weer in zijn broek stopte.
Nooit zou ze zijn smekende gezicht vergeten, vragend om niets meer te zijn dan de aanbidder van de schoenen waar ze op liep. Mooi, meer was hij ook niet waard.
Ze kwam overeind van het bureau, rechtte haar rug en klopte demonstratief haar jurk af. Vervolgens pakte ze haar tas en liep naar de deur.
“Fijn weekend gewenst.”
“Jij ook…” En toen bijna onhoorbaar: “…en bedankt.”
Ze wilde weglopen, bedacht zich en draaide zich om. Een beetje zielig stond hij nog bij haar bureau.
“Eén vraag nog.”
Zijn ogen lichtten op. “Ja?”
“Wie staat er bovenaan de lijst?”
Een grijns verscheen op zijn gezicht.
“Jij.”
De deur sloot met een doffe dreun achter haar en hij luisterde hoe het geluid van haar hakken wegstierf in de gang.
Wat vond jij van dit erotisch verhaal? Laat het ons weten in de reacties!
