Klaar voor een nieuw erotisch verhaal? Het verhaal van deze week is geschreven door Sjoerd! In ‘Een stukje fietsen’ gaat Tom op een warme zomerdag een eind fietsen. Op een afgelegen weg komt hij een geparkeerde auto tegen met beslagen ramen die ritmisch heen en weer beweegt. Tom besluit stiekem een kijkje te gaan nemen…
Een stukje fietsen
Asfalt straalt hitte terug naar mijn benen. Ik heb er al flink wat kilometers op zitten als ik merk dat ik niet helemaal meer weet waar ik ben.
Verdwaald is een groot woord, meestal vind ik mijn weg wel weer.
Voor me ligt een smal, afgelegen weggetje. Net breed genoeg voor één auto, met aan weerszijden bomen die hun schaduw half over het asfalt werpen. Ik sla af. Vrijwel meteen krijg ik spijt. Als er nu een tegenligger komt, kan ik nergens heen. “Niet zo slim,” mompel ik tegen mezelf terwijl ik doortrap.
Met mijn gebruikelijke tempo trap ik door. Dit gaat eigenlijk best lekker, denk ik nog. Tot ik in de berm een grote auto zie staan. “Verdomme,” mompel ik. Daar heb je het al. Straks weer uitwijken. Maar terwijl ik dichterbij kom, zie ik dat de auto niet zomaar geparkeerd staat. Hij beweegt. Heel subtiel. Een lichte schommeling, nauwelijks zichtbaar, maar genoeg om op te vallen.
Ik verminder vaart zonder dat ik het echt van plan ben.
Wanneer ik de wagen passeer, werp ik een blik opzij. De ruiten zijn volledig beslagen. In de weerspiegeling vang ik flarden van beweging op. Twee lichamen, dicht op elkaar, op de achterbank.
Ik kijk net iets te lang. Mijn voorwiel zwenkt. Voor ik het besef, schiet ik richting berm. Grind knarst onder mijn band en ik moet abrupt corrigeren om niet in de greppel te belanden.
Geschrokken fiets ik verder, langzamer nu. Alsof ik zelf betrapt ben. Ook achter me wordt het stil. De beweging in de auto stopt. Geen schommeling meer. Geen geluid. Beschaamd trap ik nog een meter of vijftig door. Heb ik dat echt gezien? Ik weet het antwoord al.
Er glijdt een lichte gniffel over mijn gezicht. Tegelijk voel ik iets diepers, laag in mijn buik. Warm. Tintelend. Onmiskenbaar.
Al langer draag ik de gedachte met me mee hoe het zou zijn om geen toeschouwer op afstand te zijn, maar dichtbij genoeg om de spanning bijna te kunnen aanraken.
Een scherm is veilig en afstandelijk; wat er gebeurt is van tevoren bepaald en je kunt altijd wegkijken.
Maar echte mensen… daar is alles anders. De warmte van hun lichamen, de geluiden die niet uit een speaker komen, de lucht die zelfs een paar meter verder verandert.
En het mooiste: ze mogen weten dat ik er ben. Dat bewustzijn, dat spel van blik en aanwezigheid, geeft alles een intensiteit die geen scherm ooit kan geven.
Ik kom tot stilstand. Neem een slok uit mijn bidon. Breek een stuk van mijn reep af. Ik heb geen honger. Toch sta ik hier.
Twee lichamen, dicht op elkaar, op de achterbank. Ik kijk net iets te lang.
Ik kijk om. Op zo’n vijftig meter zie ik dat de auto weer licht begint te schommelen. Tweestrijd knaagt aan me: doorfietsen en straks thuis een goed verhaal hebben, of terugkeren en even spieken? Dan is het niet alleen een verhaal, maar kan ik ook een streep zetten door een item op mijn bucketlist. Een stemmetje in mij roept: “Niet te lang wachten, Tom. Voor je het weet zijn ze klaar.”
Het stemmetje wint. Buiten de deur trek krijgen, thuis eten, zoals we dat altijd zeggen. Maar dit keer weet ik: hier zal ik geen trek van krijgen, maar echte honger.
Zo stil mogelijk, om het koppeltje niet te storen, rijd ik terug. Misschien hebben ze me gezien, misschien niet. Ik hoor het wel als ik niet gewenst ben. Van binnen hoop ik dat ze het niet erg vinden. Op zo’n vijf meter van de auto zet ik mijn fiets tegen een boom en loop het laatste stukje zo nonchalant mogelijk. Van buiten rustig, van binnen tril ik van spanning en opwinding. Angst en nieuwsgierigheid strijden om voorrang, maar ik loop door.
Jammer van de beslagen ruiten, denk ik nog, tot ik aan de greppelkant een stuk glas ontdek waar een handafdruk de beslagen nevel doorbreekt. Ik loop erop af. Het grind kraakt onder mijn schoenen. Of ze het horen of niet, maakt niet uit; het lijkt alsof de auto harder gaat schommelen, het gekreun luider wordt.
Bij de ruit aangekomen werp ik snel een blik. Ze zijn half naakt, verstrengeld, hun lichamen bewegen met een haast haastige, maar vurige ritme. Het is niet mechanisch; er zit een echte passie in, een warmte en hunkering die bijna tastbaar is.
Ik trek mijn blik weg. Nee, dit hoort niet, dit mag niet. Maar het stemmetje in mijn hoofd zegt: gewoon kijken, nee heb je, ja kan je krijgen.
Ik kijk weer. Deze keer blijf ik langer hangen. Hoe krijgen ze het voor elkaar om zo intens dichtbij te zijn, in zo’n kleine ruimte? Geen idee. Maar zoals iemand op een chatsite ooit tegen me zei: denk niet te veel na, voel gewoon.
Mijn handen drukken tegen de auto, ik leun iets dichterbij. Mijn hart bonkt. Alles in mij reageert. Spanning, opwinding, het weten dat ik gezien kan worden maar dat het hen niet lijkt te deren. De lycra van mijn fietsbroek, waarin ik geen onderbroek draag, verbergt mijn groeiende erectie nauwelijks.
Dan gaan haar ogen plots open en ze kijkt recht in die van mij. Voor een fractie van een seconde voelt het alsof we bekenden zijn. Maar dat kan toch niet?
Ze gilt niet, ja van genot, maar ze zwaait niet dat ik moet oprotten. Nog sterker: ze geeft me een steelse knipoog terwijl ze het ritme van haar heupen vertraagt. Ze domineert zijn penis volledig; hij kan niets anders dan volgen.
Stiekem bewonder ik haar durf. Tegelijk knaagt jaloezie: hoe kan ik niet degene zijn die onder haar ligt, terwijl deze onbekende man haar aandacht heeft en ik er alleen maar naar kan kijken? Ik lach in mezelf en hoor het stemmetje: “Alsof jij dat zou durven, watje?” Ik negeer het. In mijn hoofd lig ik daar, met haar bovenop mij. Mijn handen volgen de rondingen van haar vrouwelijke vormen, over haar borsten en langs de gevoelige tepels die zo duidelijk reageren in mijn fantasie.
Alles in mij reageert; mijn hart bonkt, mijn adem versnelt, jaloezie knaagt luider, maar ik ben volledig opgeslokt door wat ik zie en voel.
In mijn hoofd lig ik daar, met haar bovenop mij.
Langzaam leg ik mijn handen op mijn fietsbroek en voel mijn erectie groeien door de lycra heen. Het moet haar zijn opgevallen, want ze werpt me opnieuw een uitdagende blik en maakt een duidelijk aftrekkend gebaar naar mij met haar hand.
Ze fluistert iets in zijn oor, maar hij gaat onverstoorbaar door. Mijn opwinding neemt alleen maar toe, elke beweging van haar lijkt direct op mij te werken. Ze veegt een stukje condens van de ruit, zodat onze blikken elkaar nog beter kunnen vinden.
Ik zie hoe het ritme verandert. Ze weet wat er gaat gebeuren; haar partner gaat klaarkomen. Ze beweegt mee met zijn ritme, haar borsten deinen op en neer, elke beweging zichtbaar in het licht dat door de ruit valt.
Met een luide kreun stokt het spel abrupt als hij klaar komt. Het geluid en de bewegingen sterven weg, de spanning is ineens voorbij en dus ook de show helaas, en ik besluit dat het genoeg is geweest. Ik glimlach schuin in mezelf, half om mezelf te sussen, half om de brutale gedachte: ik zou hen bijna willen bedanken voor de voorstelling, misschien zelfs vragen wanneer de volgende is.
Dan draai ik me langzaam om en druip af, terug naar mijn fiets, nog steeds natrillend van opwinding en frustratie.
Als ik weer op de fiets stap, hoor ik plots een raampje elektrisch opengaan. Ik kijk om en zie het hoofd van de onbekende bekende. Ze roept naar me: “Wat vond je ervan?”
Verbouwereerd antwoord ik kort maar krachtig: “Top!”
Ze lacht lief terug en roept nog iets: “Succes met fietsen met die stijve!” en dan gaat het raampje weer dicht.
Nogmaals steekt de jaloezie de kop op. Je zou toch zo’n vrouw mogen plezieren. Ze heeft gelijk: fietsen gaat de eerste kilometers zwaar. En als ik thuis ben, wacht een ijskoude douche die alles nog eens versterkt.
Wat vond jij van dit erotisch verhaal? Laat het ons weten in de reacties!
