Erotisch verhaal – ‘Dubbel geboekt’

Zin in een verrassende ontmoeting deze week? 😏 We sluiten de week af met een gloednieuw erotisch verhaal, ingestuurd door Silke. In ‘Dubbel geboekt’ loopt haar rustige weekend alleen helemaal anders dan gepland wanneer een boekingsfout haar samen met een volslagen vreemde in hetzelfde vakantiehuisje laat belanden…

Ik had het hele weekend al uitgestippeld voordat ik ook maar één stap in de auto had gezet. Vrijdagavond aankomen, een fles wijn opentrekken, twee dagen niemand hoeven te zijn behalve mezelf. Geen werkgroep-app die om vier uur ’s ochtends afging, geen collega’s die “even snel iets” nodig hadden, geen ex die na anderhalf jaar nog steeds op de vreemdste momenten in mijn hoofd opdook. Alleen ik, een houten vakantiehuisje aan de rand van een klein Ardense dorp, en een stapel boeken die ik al drie maanden probeerde uit te lezen.

Dat plan hield precies stand tot het moment waarop mijn sleutel niet in het slot paste.

Ik probeerde het nog een keer, draaide hem voorzichtig de andere kant op voor het geval ik hem verkeerd om had, en schrok me rot toen de deur van binnenuit openzwaaide.

“Jij bent niet de verhuurder,” zei de man die in de deuropening stond. Hij had duidelijk net gedoucht: zijn haar was nog nat en er hing alleen een handdoek losjes om zijn heupen, strak genoeg om me even te laten vergeten waarom ik eigenlijk was gekomen.

“Jij anders ook niet,” antwoordde ik, terwijl ik met een hand mijn koffer stevig vasthield alsof die me zou kunnen beschermen tegen de verwarring van het moment. Ik hield mijn telefoon omhoog met de boekingsbevestiging erop. “Dit is mijn huisje. Voor het hele weekend, vanaf vandaag.”

Hij fronste, verdween even naar binnen en kwam terug met zijn eigen scherm. Zelfde adres. Zelfde foto’s van de houten veranda. Zelfde data, tot op de nacht nauwkeurig.

Het kostte twintig minuten aan telefoontjes, een chagrijnige eigenaar die duidelijk niet had verwacht dat zijn huisje via twee verschillende platforms tegelijk verhuurd zou blijken, en een korte paniekaanval van mijn kant om te ontdekken dat er in de wijde omtrek werkelijk niets anders meer vrij was. Een festival twee dorpen verderop had alle andere accommodatie in de streek al weken geleden leeggetrokken.

“Er zijn gelukkig twee slaapkamers,” zei hij uiteindelijk, met een schouderophalen dat probeerde nonchalanter te klinken dan zijn blik verried. “Ik ben Daan, trouwens. Restaurateur van beroep, geen home-invasion-specialist, voor de duidelijkheid.”

Ik moest ondanks mezelf lachen. “Silke. En ik geloof je, al had ik heus liever een weekend zonder huisgenoot geboekt.”

“Dat maakt twee van ons,” zei hij, al klonk het inmiddels iets minder overtuigd dan de eerste keer.

De middag verliep ongemakkelijk beleefd: allebei net iets te veel ruimte gevend in de kleine woonkamer, allebei net iets te snel “sorry” zeggend als we tegelijk naar de waterkoker reikten. Ik probeerde met mijn boek op de veranda te gaan zitten, maar merkte dat ik drie keer dezelfde bladzijde las zonder dat er iets van bleef hangen, vooral omdat Daan buiten hout stond te bewerken voor een project waar hij, zo bleek uit een half mompelend gesprek bij de koffie, al weken mee bezig was: een negentiende-eeuwse kaptafel die hij weer in ere probeerde te herstellen.

Er was iets aan de manier waarop hij werkte dat me bleef afleiden. De geconcentreerde blik, de precisie waarmee zijn handen over het hout gleden, alsof hij wist waar elke oneffenheid zat voordat hij hem voelde. Ik betrapte mezelf erop dat ik langer naar zijn handen keek dan nodig was voor iemand die alleen maar een boek probeerde uit te lezen, en ik voelde een steek van verlangen die ik mezelf niet had toegestaan sinds ik hier alleen naartoe was gekomen.

Tegen etenstijd hadden we zonder er expliciet over te praten besloten om samen te koken. Hij haalde een fles wijn uit zijn tas, “voor het geval het festival de plaatselijke supermarkt had leeggeroofd,” en ik bleek toevallig genoeg pasta en verse groenten te hebben ingeslagen voor precies zo’n scenario. We aten aan de kleine keukentafel, met kaarslicht omdat de bovenlamp knipperde en geen van ons de moeite nam om dat te fixen, en de tijd verstreek sneller dan ik voor mogelijk had gehouden.

Hij vertelde over het vak, over meubels die generaties hadden overleefd en nu bij hem op de werkbank belandden om een tweede leven te krijgen. Ik vertelde over mijn werk, over een jaar dat zwaarder was geweest dan ik aan wie dan ook had durven toegeven, en merkte tot mijn eigen verbazing dat ik harder lachte dan ik in maanden had gedaan. Er was iets ontwapenends aan het praten met iemand die ik morgen misschien nooit meer zou zien: geen indruk om op te houden, geen verleden om uit te leggen.

Toen de fles leeg was en de avond buiten stil, bleef er nog maar één bank over in de kleine woonkamer waarop we met zijn tweeën naar een film keken die ik na een kwartier niet meer kon navertellen. Ik was me te bewust van zijn been naast het mijne, van de warmte die er vanaf straalde, van hoe klein de afstand tussen ons eigenlijk was geworden zonder dat een van ons was opgeschoven.

“Ik ga normaal gesproken nooit zomaar met een vreemde op de bank zitten,” zei ik op een gegeven moment, dichter tegen zijn schouder aan geschoven dan ik bewust van plan was geweest.

“Ik ook niet,” zei hij zacht. “Maar jij bent inmiddels ook geen vreemde meer. Je hebt mijn pasta opgegeten en gewonnen van me met een discussie over of hout of steen mooier veroudert.”

“Hout,” zei ik. “Onomstotelijk.”

“Zie je wel. Geen vreemden meer.”

Ik lachte, en toen ik opkeek was zijn gezicht dichterbij dan ik had verwacht. Er was geen overhaaste beweging, geen onhandig moment van beslissen wie het eerst zou gaan: alleen een langzaam kleiner wordende afstand, een besluit dat we allebei al genomen leken te hebben zonder het hardop te hoeven zeggen. De kus die volgde was zacht, onderzoekend, en ik voelde meteen een warmte door me heen trekken die alle plannen voor een rustig, alleen weekend in rook deed opgaan.

Zijn hand vond mijn wang, gleed langs mijn kaaklijn naar mijn nek, en de tweede kus was minder onderzoekend dan de eerste. Ik voelde de warmte van zijn lichaam door zijn shirt heen en merkte dat mijn handen vanzelf een weg vonden naar de rand ervan, ongeduldig trekkend tot hij het over zijn hoofd liet glijden.

“We kunnen ook gewoon zeggen dat we allebei moe zijn van de dag,” fluisterde hij tegen mijn lippen, met een grijns die zijn eigen woorden meteen ontkrachtte.

“We kunnen ook gewoon niet doen alsof we dat geloven,” antwoordde ik, en trok hem mee naar de dichtstbijzijnde slaapkamer.

Op de rand van het bed trok hij mijn shirt over mijn hoofd, liet zijn handen over mijn rug naar mijn beha glijden en maakte die met een precisie los die verried dat zijn vingers wisten wat ze deden. Zijn mond volgde de route die zijn handen al hadden verkend: mijn hals, mijn sleutelbeen, lager, tot zijn tong om mijn tepel cirkelde en ik mijn hoofd achterover gooide met een kreun die ik niet kon inhouden.

“Fuck, Daan,” fluisterde ik, terwijl mijn vingers door zijn haar gleden en ik hem dichter tegen me aan trok.

Hij nam de tijd. Zijn hand gleed van mijn borst naar beneden, over mijn buik, tot onder de band van mijn broek, en toen zijn vingers eindelijk tussen mijn benen vonden waar ik al op hem had zitten wachten, voelde ik hem meteen merken hoe nat ik al was.

“Jezus,” mompelde hij tegen mijn oor. “Zo nat, alleen van een beetje kussen op de bank.”

“Het is niet alleen het kussen geweest,” hijgde ik, terwijl ik mijn heupen tegen zijn hand duwde. “Het was de hele dag al zo, sinds ik je met dat hout bezig zag.”

Hij grijnsde tegen mijn huid en liet zijn vingers rondjes draaien om mijn clitoris, langzaam eerst, tot mijn ademhaling versnelde en ik kreunend mijn nagels in zijn schouder zette. Toen hij een vinger in mijn kutje liet glijden, welde er een geluid uit mijn keel dat ik niet had kunnen tegenhouden als ik het had geprobeerd.

“Nog een,” fluisterde ik schor.

Hij gehoorzaamde, en het gevoel van twee vingers die zich langzaam in en uit me bewogen terwijl zijn duim onafgebroken mijn clitoris bleef beroeren, bracht me binnen een paar minuten al op de rand van iets waarvan ik wist dat het snel zou komen.

“Niet stoppen,” kreunde ik. “Alsjeblieft niet stoppen.”

Hij stopte niet. Mijn heupen begonnen tegen zijn hand te stoten in een ritme dat steeds minder gecontroleerd werd, tot mijn hele lichaam verstrakte en ik met een lange, trillende kreun klaarkwam om zijn vingers heen, natter dan ik me kon herinneren ooit te zijn geweest.

Ik had nog niet helemaal bijgekomen toen ik me naar voren boog, zijn broek openknoopte en hem uit zijn boxer bevrijdde. Hij was hard, harder dan ik had verwacht na zoveel geduld, en toen ik mijn hand om hem sloot, ontsnapte er een schor gekreun aan zijn lippen dat me deed glimlachen.

“Ik heb wel iets meegenomen dit weekend,” zei ik met een blik die half verlegen en half uitdagend was, terwijl ik naar mijn toilettas reikte en er een klein, discreet vormgegeven vibratortje uit viste. “Voor het geval ik mezelf gezelschap zou moeten houden.”

Zijn ogen werden donkerder. “Laat zien hoe je hem gebruikt.”

Ik ging achterover liggen en zette het kleine apparaatje tegen mijn clitoris, nog gevoelig van zijn vingers, en het zachte gezoem vulde de kamer terwijl ik kreunend mijn rug welfde. Hij keek eerst alleen toe, gefascineerd, tot hij niet langer kon toekijken zonder zelf mee te doen: hij nam de vibrator van me over, hield hem precies waar ik hem het hardst nodig had, en liet tegelijk zijn vingers weer bij me naar binnen glijden.

De combinatie was overweldigend. Ik kreunde zijn naam, greep de lakens vast, en voelde een tweede golf sneller opbouwen dan de eerste. Toen ik weer klaarkwam, trilde mijn hele lichaam, en ik trok hem zonder aarzeling boven op me.

“Ik heb een condoom,” bracht hij hijgend uit, en ik knikte terwijl ik hem hielp om het om te doen, geen seconde langer wachtend dan noodzakelijk.

Toen hij eindelijk in me gleed, kreunden we allebei tegelijk. Zo vol had ik me in tijden niet gevoeld. Hij bewoog langzaam eerst, alsof hij me de kans wilde geven om aan hem te wennen, maar mijn heupen die ongeduldig omhoog kwamen maakten al snel duidelijk dat langzaam niet was wat ik wilde.

“Harder,” fluisterde ik in zijn oor, en hij gaf me precies dat.

We kwamen samen tot een ritme dat het hele bed liet kraken, zijn naam en verwensingen door elkaar heen fluisterend, tot ik voor de derde keer die avond over de rand ging en hem meesleurde in zijn eigen, kreunende climax.

We vielen uiteindelijk in slaap in een verwarde kluwen van bezwete lakens, te uitgeput om nog te bepalen wiens bed het eigenlijk was, en te voldaan om me daar zorgen over te maken.

Ik werd de volgende ochtend wakker met zonlicht dat door een kier in de gordijnen viel en een arm die zwaar over mijn middel lag. Even wist ik niet meteen waar ik was, tot de geur van koffie die ergens beneden werd gezet mijn geheugen bijwerkte, samen met een glimlach die ik niet kon onderdrukken.

“Ik heb koffie gezet,” klonk het schor vanaf de andere kant van het bed. “Al weet ik niet of dat het beleefde gebaar is na een nacht als deze, of gewoon wat je doet als je niet meer weet hoe je ‘goedemorgen’ anders moet zeggen.”

“Allebei, denk ik,” zei ik, terwijl ik me tegen hem aan draaide.

“Zelfde tijd, volgend jaar?” mompelde hij tegen mijn haar, half nog slapend, half serieuzer dan hij waarschijnlijk had bedoeld te klinken.

Ik glimlachte tegen het kussen. “Dan boek ik expres dubbel.”